Τρικυμία στο κρανίο ενός... τυριού

 Είμαι ένα τυρί. Ζω και μεγάλωσα στο Βολτέρο Κοζάνης, που αριθμεί 73 μόνιμους κατοίκους και 734 πρόβατα. Περνάω πολύ ωραία στο χωριό. Δεν έχουμε σε τίποτα να ζηλέψουμε την πόλη. Ούτε καν στην τεχνολογία, τα αμάξια και τις μηχανές.

Μιας και είπα για μηχανές, να σας πω για την πρόσφατη εμπειρία μου με την μηχανάρα του φίλου μου του Γιώργη που καβάλησα. Δεν μιλάμε για μοτοσυκλέτα. Μιλάμε για μια υπερμηχανή, η οποία έχει 854 ίππους (στην κάθε ρόδα γιατί είναι πρωτότυπο μοντέλο 2επί2, σύνολο 1708, γέννησαν και δυο φοράδες 1710) και την πήγα ξουράφι στην Εγνατία. Μιλάμε για το Βολτέρο-Θεσσαλονίκη 17 λεπτά και 34 δευτερόλεπτα και 5 δέκατα. Μετρημένα με το αυθεντικό Ρόλεξ που αγόρασα 45 ευρά από παλικάρι που δούλευε στο εργοστάσιο της εταιρίας στην Αλβανία και είχε λουφάρει κάμποσα για να τα πουλήσει στο πανηγύρι να βγάλει τα έξοδα για το στριμπτιζάδικο στο Κηφισοχώρι. Και όλα αυτά χωρίς να μου σβήσει το Μάλμπουρο το κόκκινο που είναι βαρύ και ασήκωτο γιατί είναι από ειδικό χαρμάνι που κάνει εισαγωγή απ' την Κολομβία ο περιπτεράς στην πλατεία της Ασπροπλαγιάς.
Να πηγαίνω εγώ στην Εγνατία και πίσω μου, Τούφα το ντουμάνι.
Άλλη οδηγική εμπειρία σε λέω.

Πωπωωωω. Γιατί τα θυμήθηκα τώρα; Γιατί; Αχχχ. Πάω να αρμέξω τίποτα, μπας και βγει η επιδότηση να πάρω και γω μια τέτοια. Αυτή η κρίση μας έχει γονατίσει. Πάνε τα λεφτά της Ευρώπης. Τα τρώνε άλλοι τώρα και δω η αγροτιά δεν έχει βετζίνα να βάλει στο Καγιέν.

Λαμόγια.

Τρικυμία στο κρανίο... του δυόσμου

Είμαι αρωματικός.
Είμαι μυρωδάτος.
Είμαι γευστικός.
Είμαι έντονος.
Δεν γίνεται να περάσω απαρατήρητος.
Βγαίνω και σε τσίχλα.

Ναι, κυρίες και κύριοι, καλά μαντέψατε.
Είμαι ο Δυόσμος!

Γιατί μιλάω με τέτοιο στόμφο και ενθουσιασμό για μένα;
Μα γιατί το αξίζω φυσικά.

Για σκεφτείτε το.

Είμαι πρωταγωνιστής της Ελληνικής κουζίνας εδώ και πολλά πολλά χρόνια.
Με βάζουν παντού. Από μακεδονίτικες πίττες, μέχρι κρητικά καλτσούνια.
Πάω παντού. Και μην ακούτε την προπαγάνδα για τον μαϊντανό. Αυτά είναι δάχτυλος του ΣΥΡΙΖΑ για αποσταθεροποίηση και έξοδο απ' το ευρώ. Εγώ μόνο πάω παντού.
Δροσίζω τις αναπνοές δεκάδων ανθρώπων καθημερινά. Ερωτευμένων, κοινωνικών, μαθητών που θέλουν να κρύψουν την τσιγαρίλα του πρώτου διαλείμματος.
Πλέον όμως, βρίσκομαι και στο δημοφιλέστερο των δημοφιλέστερων.
Στο ποτό των ποτών.
Στο κοχτέιλ των κοχτέιλζ.
Το ΜΟΧΙΤΟ!

Όλοι οι κουλ τύποι πίνουν Μοχίτο. Όλες οι γαμάτες τύπισσες, λερώνουν με το κραγιονάκι τους καλαμάκια ρουφώντας ένα δροσιστικό, εντυπωσιακό και εύγευστο Μοχίτο.
Και ποιος κυρίες και κύριοι κάνει ένα Μοχίτο τόσο υπέροχο;
Μα εγώ φυσικά! Ο Δυόσμος των δυόσμων. Ο Βασιλιάς των ζαρζαβατικών. Ο Κινγκ Τζόφρι των μυρωδικών.
Εγώ και μόνον εγώ.

Αποχωρώ. Πάω να γίνω ένα με ένα μεγάλο κουτάλι μαύρη, κατάμαυρη, τόσο μαύρη που κάνει την Ναόμι Κάμπελ να δέρνει την καμαριέρα της, ζάχαρη.
Και να γίνουμε τα βασικά συστατικά του δημοφιλέστερου ποτού και του φετινού καλοκαιριού.

Σας φιλώ δροσιστικά στα δόντια.

Τρικυμία στο κρανίο ενός... μαγιό

Νομίζεις εσύ τώρα που με βλέπεις έτσι με ζωντανά χρώματα, περίεργα σχέδια και όλη μέρα στην παραλία και στα μπιτσόμπαρα, πως την περνάω φίνα και θα 'θελες να 'σουν εγώ.

ΧΑ! Ας γελάσω μέσα στα μούτρα σου. Κακομοίρη.

Ρε, ξέρεις με τι έχω να κάνω εγώ; Ξέρεις;

Έχεις σκεφτεί ποτέ;
Ρε, βαρέα και ανθυγιεινά θα έπρεπε να μου κόβουνε. Όχι να με ζηλεύουνε κι από πάνω.
Γελάς ρε; Τι γελάς; Έλα να στα πω όμορφα, έλα να στα εξηγήσω ωραία, να μάθεις μπαλίτσα απ' τον άρχοντα.

Καταρχάς. Ήλιος.

Ξέρεις πως καίει; Ξέρεις πως μου καταστρέφει το χρώμα και το ύφασμα;
Αυτούς τους βλέπεις να βάζουνε τόνους αντηλιακά για να μην καούνε;
Εγώ; Εγώ; Εγώ δεν καίγομαι νομίζεις; Φυσικά και καίγομαι. Αλλά ποιος νοιάζεται; Αρκεί να της κάνω ωραίο κώλο και τέλος. Δεν τη νοιάζει τίποτε άλλο.
Και στην τελική, ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΥΦΑΣΜΑ ΕΙΜΑΙ ΚΥΡΑ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΟΥΤΕ Ο ΦΟΥΣΤΑΝΟΣ ΝΑ ΣΤΟΝ ΑΝΟΡΘΩΣΩ, ΟΥΤΕ Ο ΧΟΥΝΤΙΝΙ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΩ ΤΗΝ ΚΥΤΤΑΡΙΤΙΔΑ. Άντε μια ώρα στον καθρέφτη μας ζάλισες.

Έχω νεύρα θα μου πεις. Και δίκιο θα 'χεις. Γιατί το μαρτύριό μου δεν σταματάει στον ήλιο.
Το αλάτι πού το βάζεις; Μην απαντήσεις. Πάνω μου το βάζεις.
Όλη μέρα μέσα στο αλάτι. Μετά με τυλίγουν σε μια υγρή πετσέτα και ΑΝ το βράδυ το θυμηθούν, παίζει να με ξεπλύνουν με λίγο νεράκι. Για σαπούνι ούτε λόγος. Στο τέλος του καλοκαιριού και αν.

Δεν σου έφταναν αυτά; Το ότι κάνω όλη μέρα παρέα με το "τέτοιο" της, το έχεις συνειδητοποιήσει ποτέ; Αν είσαι άντρας θα πεις "Γαμώ ρε μάγκα μου!".
Ναι καγκουρένιε φίλε μου, ξέρω πως "αυτό" είναι ο στόχος της ζωής και της ύπαρξής σου, το ονειρεύεσαι και το κυνηγάς όλη μέρα και όλη νύχτα, αλλά εγώ τι φταίω;
Τι φταίω να κάνω παρέα με τρίχες και ιδρώτα και... ψείρες καμιά φορά (με είχε πάει κάποτε για ελεύθερο κάμπινγκ και ελεύθερα ήθη, στην Οινούσα. Μη τα πω καλύτερα. Θα χάσεις τον ύπνο σου); Το επέλεξα; Δεν το επέλεξα! Κάντε μου τη χάρη λοιπόν.

Μια μέρα θα την εκδικηθώ. Πού θα μου πάει. Θα γλιστρήσω μέσα στο νερό, θα κολυμπήσω στο κοντινότερο ρεύμα, θα φύγω μακριά και ασ' την να δείξει σε όλους, πως η στάση ζωής της είναι το... θαμνάκι.

Τά 'παμε.

Τρικυμία στο κρανιο ενός... θρόνου

Ειμαι ο Θρόνος.

Όχι ένας οποιοσδήποτε θρόνος. Και πρόσεχε πώς μου απευθύνεσαι, αν δε θες να δεις το κεφάλι σου σε κανένα παλούκι.
Βασικά, δε θα μπορείς να το δεις, γιατί θα είναι πάνω στο παλούκι, δε θα έχεις λαιμό και φυσικά, δε θα σου φέρουμε καθρέφτη. Οπότε, ΜΗΝ ΜΕ ΞΑΝΑ-ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙΣ.
Είμαι ο Θρόνος σου και θα μου μιλάς βάσει πρωτοκόλλου. Γκε γκε;

Όλα τα πισινάκια του κόσμου θέλουν να καθίσουν πάνω μου. Και αν σκεφτείς πόσο σκληρός, κρύος και άβολος είμαι, θα καταλάβεις την αξία μου.
Αποτελούμαι από εκατοντάδες λιωμένα και σφυρηλατημένα σπαθιά. Είμαι αιχμηρός και δεν χαρίζω κάστανα. Λογικά, κάποια από τα σπαθιά που έχω μέσα μου έχουν μεγάλη περιεκτικότητα ουρανίου, καθώς όσοι κάθονται επάνω έχουν την τάση ή να τρελαίνονται ή να πεθαίνουν. Τι να κάνεις όμως. Αυτός είμαι και άμα τους αρέσει.
Χιλιάδες άνθρωποι έχουν πεθάνει για να κάτσει ένας πάνω μου, και άλλοι τόσοι πρόκειται να πεθάνουν. Αλλά έτσι είμαι εγώ, χαρντ του γκετ.

Δυστυχώς έχει χρόνια να αναπαυθεί πάνω μου κανένα τρυφερό γυναικείο ποπουδέλι που θα το εκτιμήσω εγώ όσο θα με εκτιμήσει και αυτό, αλλά πού ξέρεις. Πίσω έχει ο δράκος την ουρά.
Ο τωρινός μου καθήμενος δεν την πολυπαλεύει, να ξέρετε. Να τον προσέχετε. Λογικά θα είχε πέσει απ τα χέρια της μαμάς του με τα μούτρα όταν ήταν μικρός. Ή θα τον χτύπαγε ο παππούς του. Με σφυρί. Στο κεφάλι. Και απ' την άλλη είχε αμόνι.
Τελοσπάντων, δεν γκρινιάζω. Καλα περνάω.

The night is dark and full of terrors.

Σι για.

Τρικυμία στο κρανίο μιας... γλάστρας

Εεεεεεεεεεεεεεε, είμαι μια γλάστρα.
Εεεεεεεεεεεεεεεεε, είμαι όμορφη.
Εεεεεεεεεεεεεεεεεε, είμαι ξανθιά.
Εεεεεεεεεεεεεεεεεεε, μ' αρέσει πάρα πάρα πολύ η δουλειά μου.

Περνάω φανταστικά στο κανάλι.

Κάθε πρωί, ξυπνάω, κάνω μπάνιο, τρώω πρωινό (γιατί όπως λέει και η μαμά μου είναι το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας), βάφομαι, ντύνομαι και πάω στο κανάλι με το Ζμαρτάκι μου.

Εκεί έχει μεγάλα στούντιο, πολλά φώτα και ανθρώπους που με βοηθούν να ομορφαίνω τις ημέρες των τηλεθεατών. Ειδικά τώρα με την κρίση, πώς μου το είπαν; Α! Ναι! "Επιτελώ κοινωνική ταινία" ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων.
Βοηθάω καλούς κυρίους και καλές κυρίες να δείχνουν στους τηλεθεατές πώς να κάνουν αποτρίχωση, πώς να πλέκουν τα μαλλιά τους, πώς να κάνουν γυμναστική, πώς να πασαλείβονται με φοβερές κρέμες αδυνατίσματος και πώς να γίνονται όμορφοι.

Όλοι στο κανάλι μου φέρονται πολύ καλά και με συμπαθούν.

Εκτός από εκείνη την κυρία στον δεύτερο, που μια μέρα μπήκε μέσα στο υπνοδωμάτιο του Μπούλη μου την ώρα που κάναμε σεξ, και άρχισε να ουρλιάζει κάτι για 20 χρόνια και τέσσερα παιδιά και μια βλαμμένη σουρλουλού που του είχε πάρει τα μυαλά. Είχα τσαντιστεί πάρα πολύ εκείνη τη μέρα. Μα ο Μπούλης μου, να έχει άλλη; Είναι δυνατόν; Να μην μου είναι πιστός; Ποιά είναι αυτή η Σουρλουλού; Και τι όνομα είναι αυτό στην τελική; "Σουρλουλού" ΧΑΧΑΧΑΧΑ! Μετά όμως μου πήρε το Ζμαρτάκι μουυυυυ (αυτό καλέ με το οποίο πάω στη δουλειά) και τον συγχώρεσα.

Πάντως, για να ξέρετε, σόι πάει το βασίλειο. Όταν κάνεις κάτι καλά, είναι σίγουρα στα γονίδιά σου.
Η μαμά μου ήταν και αυτή γλάστρα. Έδειχνε πλυντήρια στην Μέγκα Μπάνγκα.
Η γιαγιά μου, ήταν και αυτή γλάστρα. Έδειχνε χειροκίνητες ραπτομηχανές στα πανηγύρια στα χωριά της Θεσσαλίας.
Η προ-προ-προ-προγιαγιά μου, ήταν φίκος. Μπέντζαμιν.

Φιλάκιαααααααα!

Τρικυμία στο κρανίο, ενός φακέλου.

Είμαι ένας φάκελος.

Ένα ταπεινό κομμάτι χαρτί περίτεχνα διπλωμένο.

Είμαι βέβαια απ' τα τελευταία μοντέλα που έχουμε στην άκρη μια αηδία που κάνει τον κόσμο να μας γλείφει.
Που είναι τα παλιά τα μεγαλεία, που μας έσταζαν καυτό κατακόκκινο κερί (πω πω, άναψα τώρα) και μας πάταγαν και μια σφραγίδα με το οικόσημο του αποστολέα; Λιοντάρια, λύκοι, δράκοι πάνω στα βουλοκέρια, χλιδή σε λέω (είμαι σαλονικιός φάκελος όπως καταλάβατε).

Ένιγουει. Δεν ξέρω για τα υπόλοιπα παλικάρια εδώ στην χαρτοβιομηχανία, αλλά εγώ πάντοτε αναρωτιόμουν τι μπορεί να βάλουν μέσα μου.

Έχω ακούσει πως πολλοί από εμάς, έχουν ζωές γεμάτες συγκινήσεις.
Από τον πρώτο φάκελο, διακόσια χρόνια πριν τον Τζίζας μέχρι σήμερα, το γένος μου έχει τεράστιο ρόλο στην πορεία της ανθρωπότητας.

Μέσα από εμάς, έχουν βγει χαρτιά που ξεκίνησαν και τελείωσαν πολέμους. Πάπυροι που μοίρασαν γνώση και επιστήμες. Γράμματα κωδικοποιημένα με παγκόσμια μυστικά. Επιστολές συγγενών σε χώρες και τόπους μακρινούς. Καρτ ποστάλ ηλιοκαμένων τουριστών. Λογαριασμοί ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, εφορίες, χαράτσια και άλλα αίτια εγκεφαλικών και εμφραγμάτων. Γράμματα σε φαντάρους, είτε στην πρώτη γραμμή, είτε στη σκοπιά έξω απ το Πολεμικό Μουσείο στο Κολωνάκι.

Και εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια κουπόνια... της Πίτσα Φαν.

Κάποιοι από εμάς, θέλουν να ζήσουν την αδρεναλίνη ενός πολέμου. Κάποιοι άλλοι, θέλουν την ησυχία τους και ποθούν μέσα τους, ένα βαρετό διαφημιστικό έκπτωσης σε καλλυντικάδικο.

Εγώ όμως είμαι αλλιώς. Θέλω να μπει μέσα μου ένα γράμμα ερωτικό. Ένα γράμμα που θα γραφτεί με πάθος, και θα διαβαστεί με δάκρυα. Ένα χαρτί με ένα φιλί, και δυο λέξεις.
"Σε αγαπάω".

Ορίτζιναλι πόστιντ μπάι Είρων @τ http://www.thinkdrops.gr

Τρικυμία στο κρανίο ...μιας κουρτίνας

Μπονζούρ. Είμαι μια κουρτίνα.
Από καλή οικογένεια, όπως άλλωστε όλες οι κουρτίνες.

Γενικά είμαστε πολύ έμπιστα άτομα. Ότι μυστικό και να μας πεις, εμείς το κρατάμε με όλες μας τις δυνάμεις.  Οι περισσότερες δηλαδή, γιατί υπάρχουν και κάτι κουτσομπόλες ημιδιάφανες, που λίγο να ξεχαστείς και να αφήσεις κανένα φως ανοιχτό, τσουυυυυυπ πάνε και τα λένε όλα στη γειτονιά.

Εγώ είμαι μια απλή οικιακή κουρτίνα. Σε ένα φοιτητικό παράθυρο. Κίτρινη και μυρίζω απαίσια επειδή ο μπάκουρας που με κρέμασε, δεν με έχει πλύνει ποτέ του και κάνει και ένα πακέτο Γκαυλόισεζ τη μέρα. Έρχονται και οι φίλοι του να φάνε σουβλάκια, και βρωμάω και σκορδίλα μετά. Κουράδες.

Αλλά, εγώ έχω το κούτελό μου καθαρό. Όχι σαν κάτι παστρικές που ανοίγουν διάπλατα μόλις τους πει ο κάθε τυχάρπαστος.

Θα ξεχάσω εγώ τη δεκαετία του 90’, που πηγαίνανε τρεις και τέσσερις μαζί και ντροπιάζονταν κάθε απόγευμα στο Μέγκα, μ’ αυτόν τον ανεκδιήγητο το Μικρούτσικο.

Δεν είχαν καν το τακτ να ζητήσουν να τις φωνάζει με τα ονόματά τους. “Κουρτίνα 1”, “Κουρτίνα 2” και “Κουρτίνα 3” τις αποκαλούσε τις τσούλες. Και αυτές μιλιά. Τα ανέχονταν όλα για να βγαίνουν στο γυαλί. Μέχρι και με έναν άσχημο, βρωμερό χοντρομπαλά, τον Ζονκ, κάνανε παιχνίδια για τα δέκα λεπτά δημοσιότητας τους. Τι πλυντήρια, τι αποχυμωτές, τι σιδερώστρες έκρυβαν. Τίποτα σας λέω, καμία αυτοεκτίμηση.

Τα παλιά τα χρόνια, ήταν όλα καλύτερα. Θέατρα, κινηματογράφοι, μάγοι και ταχυδακτυλουργοί μας έβγαζαν στο κλαρί, μα αυτοί προσέφεραν ψυχαγωγία.

Είχε σκεπάσει η άλλη Σαίξπηρ λέει. Τι να της πεις; Μπράβο θα της πεις.
Η άλλη τον Χουντίνι. Μαγκιά.

Ε, εγώ σκεπάζω τον Βαγγελάκη που βγαίνει απ' το μπάνιο με την τσουτσού του έξω, μην τον δει η κυρά Γιωργία απ’ απέναντι, σκιαχτεί και το πει στον διαχειριστή. Είναι προικισμένο το καμάρι μου. Τι να κάνεις όμως… Τυχερά είναι αυτά. Ελπίζω μια μέρα να ξεχάσει τον αργιλέ αναμμένο, να λαμπαδιάσω να έχω τουλάχιστον έναν ένδοξο θάνατο.

Βίβα Κούνγκι!

Ορίτζιναλι πόστιντ μπάι Είρων @τ http://www.thinkdrops.gr

Τρικυμία στο κρανίο μιας... ασπίδας

Είμαι μια ασπίδα.

Των δυνάμεων καταστολής.

Είμαι αυτή που προστατεύει αυτούς τους γενναίους ανθρώπους, απ' τα αυτοσχέδια δολοφονικά όπλα των εχθρών της τάξης (και της ηθικής που έλεγε και ο Περίανδρος Πόποτας). Μπουκάλια, πέτρες, μπογιές, ακόμα και μολότοφ έχουν σκάσει πάνω μου.

Με περηφάνια πρόταξα τα τροφαντά μου στήθη, και έσωσα τον παλικαρά που με κράδαινε.

Είμαι απόγονος, της ασπίδας που κρατούσε ο Λεωνίδας, όταν αντιμετώπισε τους Πέρσες στον Γοργοπόταμο.

Στο αίμα μου κυλούν τα ίδια ασπιδοπετάλια με αυτά της ασπίδας που προστάτευσε τον Μεγαλέξανδρο από το βέλος της γιγαντιαίας βαλλίστρας του Κεμάλ.

Είμαι εδώ για να προστατεύω και να υπηρετώ την Ελλάδα και την ιστορία της.

Είμαι εδώ για να ξαναλάμψει αυτή η χώρα που έδωσε τον πολιτισμό, την φιλοσοφία και τον Φραπέ, στην ανθρωπότητα.

Και τη δημοκρατία έδωσε, αλλά τι να κάνουμε, ουδείς άσφαλτος.

Είμαι εδώ για να αποτρέψω αναρχικούς, κομμουνιστάς και λοιπούς "προοδευτικούς" δημοκράτες, απ το να καταστρέψουν τον Ελληνισμό.

Από χόμπι τώρα: Μ' αρέσει να ακούω τα παιδιά να παίζουν τάβλι, ενώ είμαι στοιβαγμένη στη στοά της Ιπποκράτους μαζί με τις συναδέλφους μου.

Α, και η μπάλα. Τρελαίνομαι να μας πηγαίνουν σε ποδοσφαιρικούς αγώνες. Να βλέπουμε μπαλίτσα και στο τέλος να δέρνουμε τα πολύχρωμα αγοράκια. Να τα βλέπεις να τρέχουν και να μπουρδουκλώνονται στις κερκίδες, πολύ γέλιο σου λέω.

Τέλος, θέλω να σας πω, αν και το κρύβω γενικά, πως ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ για πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια. Να κάνουμε ντου και να δέρνουμε άσχετες φοιτήτριες, ώστε να μην ξανακατέβουν ποτέ σε πορεία, ούτε αυτές, ούτε οι φιλενάδες τους.

Δατς χάου γουι ρολ!

Τα 'παμε.

Τρικυμία στο κρανίο του Walter White

Σκατά. Καρκίνος.
Τι θα κάνει η φαμίλια χωρίς εμένα; Τι;
Η γυναίκα μου είναι τόσο άσχημη, τόσο ξινή και τόσο γκρινιάρα, που όχι δεν θα βρει γκόμενο να συντηρεί την τεράστια κωλάρα της, αλλά ούτε κρίπι κατ λέιντι δεν θα μπορέσει να γίνει. Θα φεύγουν τα γατιά μακριά της.

Πρέπει να μαζέψω λεφτά πριν πεθάνω για να έχει να ζει η ξανθόψειρα.

Τι;; Γκαστρώθηκε κιόλας; Ένα χρόνο είχα να την αγγίξω και μόλις μου κάθισε ένα βράδυ, γκαστρώθηκε; ΡΕ, ΠΛΑΚΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ;
Έχω και τον ηλίθιο το γιο μου, που αποφάσισε στα 16 του να αλλάξει όνομα. Και πώς να τον λένε; Τζέιμς; Μπρους; Ντέρεκ; Μπραντ;
ΟΧΙ !
Αποφάσισε να τον λένε "ΦΛΙΝ" ! ΦΛΙΝ! Τον χειρότερο μονοσύλλαβο ήχο που έχει βγάλει ποτέ ανθρώπινο στόμα, αυτός τον θέλει για όνομα.
Πώς θα τον προσλάβει οποιοδήποτε αν γράφει αυτή τη λέξη στο βιογραφικό του;
Άρα πρέπει να μαζέψω λεφτά ΚΑΙ γι αυτόν.

Ας φτιάξω ναρκωτικά λοιπόν.
Ωχ. Μου βγήκαν λίγο μπλε.
Ντάξει. Σιγά, λες και βλέπουν τι πίνουν οι ξεδοντιάρηδες.

Πρέπει να βρω και κάποιο κουλ νικνέιμ για την πιάτσα.

Παστέρ; Θα με περνάνε για γαλατά.
Ντάλτον; Καλό, αλλά το αστειάκι με το Λούκι Λουκ δε θα το αντέξω.
Νόμπελ; Έχω ένα τέτοιο. Θα μπορούσε. Αλλά όχι, πολύ φλώρικο.
Κιουρί; όχι. Έχει κάνει λογοπαίγνιο ο Χάρης Ρώμας με την Κιουρί και την Κιουρία.

Το βρήκα. Το βρήκα.

ΧΑΪΖΕΝΜΠΕΡΓΚ !
(Τα 'σπασα)

Γυρίζω σπίτι απ' τη δουλειά με τους βλαμμένους που έχω μπλέξει και έχω την μακρομούρα να γκρινιάζει πως είμαι ναρκέμπορας και άλλα τέτοια γυναικουλίστικα.
Και πως θα μας χτυπήσουν την πόρτα και θα με κάνουνε ντα.

I AM THE ONE WHO KNOCKS  ΜΩΡΗ !

Στην κουζίνα σου τώρα.
Α, να πλύνω τα πιάτα.
Οκέι Σκαϊλερίτσα μου. Πάω πάω.

Ρε Φλιν, πάλι βιντεοπαιχνίδια παίζεις; 
Τι είναι αυτό πάλι; Half Life; 
Ρε, αυτός εκεί μου μοιάζει. Μου μοιάζει πολύ! 

ΚΑΛΑ ΜΩΡΟ ΜΟΥ! Τρέχω στην κουζίνα τρέχω! Μη φωνάζεις! 

Ορίτζιναλι πόστιντ μπάι Είρων @τ http://www.thinkdrops.gr

Τρικυμία στο κρανίο ενός κασκόλ

Ουγκ.

Όλοι γεννιόμαστε με κάποιο χρώμα. Αυτό αποτελεί ένα τυχαίο γεγονός λένε κάποιοι.
ΟΧΙ, λέω εγώ. Το σύμπαν και αυτοί που με έφτιαξαν στο εργοστάσιο, ήξεραν πως εγώ έπρεπε να είμαι το χρώμα που είμαι. Γιατί το χρώμα και το όνομα της ομάδας που έχω πάνω μου, εκφράζουν εμένα και το Ντι Εν Έι μου.

Όσοι έχουν το χρώμα του αντιπάλου, έχουν γεννηθεί για να είναι κατώτεροι. Είναι πιο χαζοί, πιο αδύναμοι, λιγότερο μάγκες, καβαλάνε χειρότερα μηχανάκια, έχουν χειρότερες γκόμενες, καπνίζουν χειρότερα τσιγάρα και η ομάδα τους πάντα θα χάνει από την δική μας. Και αν δεν χάνει, θα φταίει κάποιος άλλος, που δεν αφήνει εμάς τους ανώτερους να είμαστε από πάνω. Είτε αυτό γίνει μια φορά, είτε πολλές. Ντάξει, άμα παραγίνει, θα φταίνε οι παίχτες, αλλά να ναι καλά τα μηχανάκια μας, θα πάμε σπίτια τους, θα τους σπάσουμε τ' αμάξια, θα τους πετάξουμε κορνέδες, και θα παίξουν καλά μετά. Γιατί μας έχουν υποχρέωση. Μπορεί εμείς να μην πληρώνουμε εισιτήριο για να δούμε το παιχνίδι, καθώς ο πρόεδρος μας αγαπάει και μας τα κάνει δώρο επειδή είμαστε ο Πύρινος λαός του, και εμείς με τη φωνή μας κερδίζουμε τα παιχνίδια. Αν τώρα καμιά φορά είμαστε βραχνιασμένοι, μπορεί να βοηθηθούμε από  κανα μπουκάλι-δυναμιτάκι-κροτίδα-αεροβόλο-μπαζούκα-ναπάλμ. Και πως μ' αρέσει η μυρωδιά του ναπάλμ το πρωί, δεν λέγεται.

Εμείς, είμαστε πιο ηθικοί από αυτούς. Πιο ντόμπροι. Πιο καλοί άνθρωποι. Εεεεε, πιο καλά κασκόλ εννοούσα. ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΟΙ ΚΟΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΛΑΓΟΙ ΕΤΡΕΧΑΝ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΠΩΣ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΑΤΑΜΕ. Απόγονοι των Τούρκων Λαγών Που Ήταν Ναύτες του Στόλου. Άντε μην τα θυμηθώ και διδάξω ήθος εδώ μέσα !

ΟΜΑΔΑ ΟΛΕΕΕΕΕ! ΟΜΑΔΑ ΟΛΕΕΕΕΕΕΕ! ΟΜΑΔΑΡΑ ΜΟΥ ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙΙΙΙΙΙΙ !

Ουγκ.

Ορίτζιναλι πόστιντ μπάι Είρων @τ http://www.thinkdrops.gr

Τρικυμία στο κρανίο ενός αβγού (ή αυγού)

Είμαι ένα γέρικο αβγό. Έχω μετενσαρκωθεί πολλές φορές. Ξεκίνησα από αβγό δεινοσαύρου. Βγήκε από μέσα μου ένα μικρό Τυραννοσαυράκι.

Έφαγε ένα κάρο άλλα ζωντανά, μέχρι που ήρθε η Κενομάνια επίκληση  και το εξαφάνισε παρέα με όλους του άλλους ήρωες του Τζουράσικ Παρκ. (Εκτός από τον μελαμψό μαθηματικό, που παρ' ότι δεν έχει κανέναν λόγο ύπαρξης στο γκρουπ επιστημόνων  τη βγάζει καθαρή στο τέλος). Παρ' ότι ήμουν ΚΑΙ το αβγό του Κολόμβου, οι δύο πιο ενδιαφέρουσες μετενσαρκώσεις μου είχαν να κάνουν με το Ελληνικό Πάσχα. 

Την πρώτη, με πήραν και με έβρασαν σε καυτό νερό. Βάρβαρο το ξέρω, μα σφίγγει το δέρμα και το 'χω βιώσει αρκετές δεκάδες φορές, οπότε όλα κουλ.

Μετά όμως με έβρασαν σε ξύδι. Έσφιξε το τσόφλι αυτή τη φορά, μα βρώμαγα σαν τον Ορέστη Μακρή. Κατόπιν, με τύλιξαν με ένα καλτσόν, μου βάλανε και ένα τριφύλλι πάνω μου και με βάψανε κόκκινο. Προφανώς ήταν οπαδοί του Πλατανιά Εφ Σι. Μετά με άφησαν να περιμένω 2-3 μέρες, και ξαφνικά μια νύχτα με ξύπνησαν, και με έβαλαν να παλέψω με τα φιλαράκια που κοιμόμασταν παρέα στην πιατέλα. Ένιωσα σαν μονομάχος στην αρένα. Με κράταγε ένας παππούς που με την εμπειρία του και το σκληροτράχηλο τσόφλι μου, πήραμε φαλάγγι όλο το τραπέζι. Το μυστικό του; Έπαιζε αμυντικά. Περίμενε τον άλλο να κάνει την πρώτη κίνηση. Και έτσι κερδίσαμε. Πόσα "δώσε και κώλο αν έχεις τα κότσια" ανάγκασα τον παππού να πει εκείνο το βράδυ, δεν φαντάζεστε. Την άλλη μέρα, πέρασα και δεύτερο γύρο μονομαχίας σε φόντο ενός λάκου με φωτιά και ενός γδαρμένου ανασκολοπισμένου αρνιού που στριφογύριζε. Παρέα με τον παππού, κάναμε όλα τα εγγονάκια να κλάψουν απ την ήττα και βγήκαμε νικητές. Τελικά, με κράτησαν ενθύμιο στο σκρίνιο, μέχρι που έσκασα από τη ζέστη το ίδιο καλοκαίρι. 

Η άλλη ήταν, η φορά που γεννήθηκα σε ένα εργοστάσιο. Δεν είχα τσόφλι. Ούτε κρόκο. Ούτε ασπράδι. Ένιωθα μεγάλος. Κούφιος, μα και γεμάτος ταυτόχρονα. Και παράξενα... γλυκός. Με τύλιξαν σε ένα σελοφάν και με έβαλαν σε ένα ράφι μόνο μου. Μια μέρα, δυο μικρά λαδωμένα χεράκια έσκισαν το περιτύλιγμα  και με κράτησαν γυμνό. Μέχρι που μου έριξαν μια μπουνιά στα μούτρα  και έσπασα στα δυο. Από μέσα μου βγήκε μια χοντρή κίτρινη κάψουλα. Που μέσα είχε... δεν θα σας πω. Είχα υπογράψει συμβόλαιο εχεμύθειας με την εταιρία που έφτιαχνε τις εκπλήξεις. Και με παράτησαν σε μιαν άκρη της κουζίνας. Κατέληξα να με φάνε οι κότες. Γι' αυτό και 'γω καταράστηκα το κωλόπαιδο που δεν μπήκε καν στον κόπο να με φάει, να καταπιεί κομμάτι του ηλίθιου παιχνιδιού που είχα μέσα μου. Μάντεψε, ποιος έψαχνε τη λεκάνη του για πλαστικά πολυβόλα, για ένα δεκαήμερο...

Μουαχαχαχαχα! 

Άντε και του χρόνου, σπίτια σας.

Ορίτζιναλι πόστιντ μπάι Είρων @τ http://www.thinkdrops.gr

Τρικυμία στο κρανίο μιας λαμπάδας

Ήρθε η ώρα μου. Η ώρα μας. Ήρθε αυτή η εποχή που κάθε χρόνο δεκάδες συνλαμπαδίτισσες περνούν τα πάθη του Τζίζας.

Ο εξευτελισμός

Μας ντύνουν με κουκλάκια, αρκουδάκια, μπάρμπες, μπιμπι-μπούδες, κεν κεν, άξιον μεν, άξιον χίροζ, άξιον εστί, τον Θρυλέοντα, τον Πανάθα, το Σούπερμαν, το Μπάτμαν, μπάλες, τέρματα, πατίνια και ό,τι άλλο μπορεί να σκεφτεί ο διεστραμμένος ανθρώπινος νους.
Φέτος, άκουσα μερικές τις έντυσαν με ομοιώματα της Κατερίνας της Στανίση(ς), που έχει μοτέρ και γυρίζει το αρνί, φωνάζοντας "Στα μπούτια στα μπούτια".

Το τέλος

Κοντά στη λήξη της μεγάλης εβδομάδας, μας βγάζουν έξω όλες μαζί. Αφήνουν πάνω μας τις κιτσαρίες που μας φορούσαν τόσο καιρό (προφανώς για να είμαστε ασορτί με αυτούς που μας κουβαλάνε - όσες έχουν κάνει ανάσταση στην επαρχία καταλαβαίνουν πολύ καλά τι εννοώ) και μας βάζουν και φωτιά.
Ναι, ξέρω πως αυτός είναι ο σκοπός της ύπαρξης μας, αλλά λίγη αξιοπρέπεια, λίγη χρησιμότητα, κάτι βρε αδερφέ.

Εγώ ας πούμε, πάντα ήθελα να είμαι απ αυτά τα κεριά που τα ανάβουν εραστές και μετά τα στάζουν ο ένας πάνω στο γυμνό κορμί του άλλου, λίγο πριν κάνουν παθιασμένο έρωτα ξαπλωμένοι σε μια προβιά αρκούδας στο πάτωμα του μεσαιωνικού τους πύργου.
Τώρα άντε να στάξω στο παπούτσι κανενός μόμολου, που με κρατάει λες και κουβαλάει Λάιτ Σέιμπερ, ή στην καλύτερη, να καταστρέψω το διχτυωτό καλσόν καμιάς 17χρονης χωριατοπούλας με αναστάσιμο στρασάτο σούπερ μίνι, που μας επιτρέπει να δούμε μονάχα το μισό Ίστερ Μπάνι, που έχει ζωγραφισμένο στο βρακάκι της. Και ναι, αυτή είναι η θεούσα της παρέας της. Οι υπόλοιπες κορασίδες δεν κρατάνε λαμπάδες. Με το ένα χέρι γράφουν ΈσΕμΕς στον Παναγή που βάζει γκαζάκια κάτω απ τον Ιούδα, και με το άλλο παίζουν με την τσίχλα τους.

Που και που κάποιες από εμάς, οι πιο επαναστάτριες, αν τους δοθεί η ευκαιρία, κάνουν κανά τζέρτζελο. Είναι να μην πετύχουν κυρία που να 'χει τιγκάρει το μαλλί στη λακ και να το χει κάνει σαν της Αλ Μπάντενας. Κανένα Κούνγκι, κανένα Ολοκαύτωμα. Μόνο μαλλί κυρά Τασίας να δείτε, να ευφρανθεί η καρδούλα σας.

Σε λιγότερο από μια εβδομάδα δεν θα βρίσκομαι πια κοντά σας. Στη μνήμη μου, θέλω να παίξετε δυνατά το Fire Water Burn, και να κάνετε ενός λεπτού χεντμπάνγκινγ.

Υ.Γ. Αν μετενσαρκωθώ ποτέ πάλι σε λαμπάδα, θέλω να είμαι η ειλικρινέστερη λαμπάδα όλων των εποχών. "Κεν το τέλειο αγόρι: Του λες τι ακριβώς θέλεις να πει, και το λέει με την δική του φωνή". Γιατί τα κοριτσάκια ξέρουν τι θέλουν από μικρά. Πολύ μικρά.


Ορίτζιναλι πόστιντ μπάι Είρων @τ http://www.thinkdrops.gr

Τρικυμία στο κρανίο ενός ποντικιού

Είμαι Ποντίκι, αλλά οι φίλοι με φωνάζουν Μάους. Όχι Μίκυ, προς Θεού. Αυτόν δεν τον χώνεψε ποτέ ούτε ο ίδιος ο Ντίσνεϊ.

Με κοιτάς και λες, αραχτός είναι αυτός. Με το καλωδιάκι του, πάνω στο αφρολεξένιο το παντάκι του, παρέα με το πληκτρολόγιο που ξέρει τόσα γράμματα, φίνα θα την περνάει.

Κι όμως.

Νιώθω πιο βρώμικος και από τον Σπλίντερ που ζούσε στον υπόνομο παρέα με τέσσερις χελωνοεφήβους. Και φταίει αυτός ο σιχαμένος ο χοντρός, που τρώει τις τυρόπιττες με τα χέρια και μετά δεν πλένεται και με πιάνει και… αχχχχχχ, ανατριχιάζω μόνο που το λέω. Λιγδώνει τη ράχη μου με την λαδωμένη και ιδρωμένη χούφτα του. Τα παχουλά του δάχτυλα αφήνουν μικρά κομματάκια σφολιάτας πάνω μου, τα οποία αργότερα πέφτουν στη σχισμή ανάμεσα στα πλήκτρα μου. Και μένουν εκεί, ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!

Και τελειώνει με την τυρόπιτα ο χοντρός, και θέλει μετά να παίξει. Αν είχα μάτι, θα στο έκλεινα λέγοντας το "παίξει". Κατάλαβες; Όχι; Είσαι λίγο στόκος ε; Να βάλω και ένα "τον" πριν το "παίξει"; Τώρα κατάλαβες; Ούτε τώρα; Δεν πειράζει. Θα τυφλωθείτε παρέα με τον χοντρό μια μέρα.

Ναι, ο δικός μου που λες, δεν έχει καν την ευαισθησία να με πιάσει με το αριστερό. Χάλια η κατάσταση. Ούτε να τα σκέφτομαι δεν θέλω.

Αλλά το χειρότερο είναι όταν αρχίζει να παίζει τα βιντεογκέιμς του. Κλίκι κλίκι και κλίκι κλίκι. Και πιο γρήγορα, και όλο και πιο γρήγορα. Και να με κουνάει από δω, να με πηγαίνει από κει. Απότομα. Πολύ απότομα. Να θέλω να ξεράσω τη σφολιάτα που έφαγα φάση. Και επειδή είναι και άμπαλος, χάνει και με σηκώνει και με κοπανάει στο γραφείο. Λες και φταίω εγώ που δεν μπορεί να πετύχει ούτε τον δεμένο πάνω σε στύλο Σούμο που του έβγαλε το παιχνίδι όταν κατάλαβε πόσο άχρηστος είναι.

Στο τέλος της μέρας, χαλαρώνω και παίρνω έναν υπνάκο. Οφείλω να το πω, μερικά βράδια μου είναι ξεκούραστα. Εκτός αν είναι απ' αυτές τις νύχτες. Τις υγρές, πως τις λένε. Που ιιιιιου, βλέπε παραπάνω, ολ όβερ εγκέν. Τόσο χάλια που αντί για "κλικ", θ' αρχίσω να κάνω "μπλιχ" σιγά σιγά.

Το μεγάλο μου όνειρο είναι να γίνω ασύρματο. Ούτε καλώδια ούτε γιουεσμπι να μην ξέρεις πως να τα βάλεις, τίποτα. Ανεξαρτησία. Μια μέρα θα τα καταφέρω.

Ιτς μάι νίντο.

Ορίτζιναλι πόστιντ μπάι Είρων @τ http://www.thinkdrops.gr