Η θεωρία του αέναου φτυσίματος

Υπάρχουν άνθρωποι που δηλώνουν πως τους αρέσει να τους φτύνουν.
Υπάρχουν άνθρωποι που δηλώνουν πως  δεν τους αρέσει, αλλά αν τους φτύσουν κολλάνε άσχημα.
Υπάρχουν άνθρωποι που δηλώνουν πως απεχθάνονται το φτύσιμο και διαγράφουν όποιον το επιχειρήσει. Αυτοί λένε ψέματα.
(Υπάρχουν κι άνθρωποι που ζουν μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα. Αλλά δεν είναι της παρούσης).

Όχι, οι παραπάνω άνθρωποι δεν είναι κοπρολάγνοι.
Είσαι εσύ. Είμαι εγώ. Είναι η κοπελιά που κάθεται απέναντί σου στα στάρμπαξ και διαβάζει. Είναι ο τύπος που κάθεται δίπλα της στα στάρμπαξ και κάνει πως διαβάζει. Ο οποίος έβαλε όλα τα φακελάκια ζάχαρη στον καφέ του (και τα έξι) ώστε να τρέξει να της φέρει δικά της όταν χρειαστεί.
Είναι ο πενηντάρης που βλέπει τσόντες στο ίντερνετ καφέ, στη μία το μεσημέρι, πιάνοντας το μάους με τ' αριστερό. Είναι η γυναίκα του που τον παίρνει τηλέφωνο την ώρα εκείνη και μαθαίνει πως ο (ειλικρινής αν μη τι άλλο) αντρούλης της είναι έξω και "έρχεται" σε πέντε λεπτάκια.
Όλοι. Ανεξαιρέτως. Ακόμα κι αν δεν το παραδεχόμαστε στον εαυτό μας.

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε πως αυτό πρέπει να κάνουμε για να επιτύχουμε τον εκάστοτε γκομενικό μας στόχο.
Εδώ κάπου είναι που μπαίνει η ηθική στη συζήτηση μας.
Κάποιοι από μας, είτε επειδή είμαστε "καλά παιδιά", είτε επειδή έχουμε βιώσει τέτοια φτυσίματα χωρίς καλό τέλος, εμφανίζουμε μια αλλεργία στη χρήση τέτοιων τεχνικών, παρ' ότι γνωρίζουμε τα τεράστια ποσοστά επιτυχίας τους. Ρομαντικοί; Ηλίθιοι; Άνθρωποι που δε θα διαιωνίζαμε το είδος ούτε μετά από πυρηνική καταστροφή; Ορκισμένοι μονογαμικοί αυνανιστές;  Πείτε μας όπως θέλετε.
Συνυπολογίζοντας και τα Χόμο Ερεκτικά κατάλοιπα που θέλουν τον άνδρα κυνηγό στις σχέσεις του, έχουμε τα ακόλουθα.

Έστω λοιπόν ένας απ τους παραπάνω (ας τον ονομάσουμε "καλό παιδί", γιατί το "Ορκισμένος μονογαμικός αυνανιστής" είναι πολλά γράμματα) είναι ο ήρωας μας.
Το καλό παιδί που λέτε, γουστάρει ένα κοριτσάκι. Έστω πως το κοριτσάκι έλκεται και αυτό σχετικά απ' το συγκεκριμένο αγοράκι.
Οι πρώτες επαφές γίνονται όπως πρέπει. Το ραντεβού πάει καλά και είναι η ώρα που το αγοράκι, πρέπει να αποφασίσει τι στρατηγική θα ακολουθήσει.
Επειδή του αρέσει η κοπέλα, είναι και καλό παιδί (μην τα ξαναλέμε) αποφασίζει να πάρει τον τίμιο δρόμο. Να στείλει το μηνυματάκι του την επόμενη μέρα, ώστε να τη βγάλει απ την ανασφάλεια. Να της κάνει το κοπλιμέντο του για το ότι πέρασε ευχάριστα μαζί της καθώς και να αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο επανάληψης της βραδιάς, σύντομα.

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ! Λυπάμαι χάσατε! ΖΟΝΓΚ! Τόμπολα! ΜΠΙΝΓΚΟ! Σκορ 4! ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ! Πήγαινε στη Φυλακή χωρίς να περάσεις απ την αφετηρία. Πλήρωσε 30.000 για να βγεις ή χρησιμοποίησε μια εντολή "Βγες από τη φυλακή". #FAIL! 

Σε περίπτωση που δεν έγινα κατανοητός, το παιχνίδι χάθηκε.
Το καλό παιδί επιστρέφει στη γωνιά του, περιμένοντας να τον πάρει τηλέφωνο η κοπέλα, γιατί της προέκυψαν δουλειές, εργασίες και τα γενέθλια του σκύλου της, για τα οποία παραδοσιακά κάθε χρόνο η οικογένειά της πηγαίνει στον τόπο καταγωγής του (της Άνδεις) για τριήμερο εορτασμό και κυνήγι μπεκάτσας.

Κάπου εκεί εμφανίζεται κάποιος αλανάκος, ψιλομαλάκας, που την πέφτει αντρίκια στο κορίτσι. Της πιάνει το μπουτάκι στο πρώτο μισάωρο, γλύφει τις αμυγδαλές της για καληνύχτα πριν την αφήσει να περπατήσει μόνη της στην Αθηνάς για να βρει ταξί και μετά εξαφανίζεται για κάνα δεκαήμερο αφήνοντας την να κοιτάζει το κινητό της πιο συχνά και από τουιτερά που περιμένει στην ουρά του ταχυδρομείου.
Κάποια στιγμή, της στέλνει ες εμ ες, αν θέλει να βρεθούν το βράδυ, αλλά αργά γιατί παίζει κι ο γαύρος με το Λεβαδειακό εξ' αναβολής, και πρέπει να το δει. Αυτή απ' τη χαρά της και τον φόβο μην εξαφανιστεί ξανά το κελεπούρι, τον καλεί σπίτι της για ποτάκι μιας και θα 'ναι κουρασμένος απ' το γήπεδο.
Το ότι ο παλίκαρος, έχει φάει γηπεδικό βρώμικο στο ημίχρονο με έξτρα κρεμμύδι, δεν αλλάζει τίποτα στο σχέδιο που έχει καταστρώσει η κοπελιά ώστε να δεσμεύσει τον σπάνιο αυτό νεανία. Φυσικά μετά από δυο μπυρόνια και κάνα μισάωρο σπίτι της, του κάθεται, υπό τις αναθυμιάσεις του "έξτρα σπέσιαλ με λουκάνικο" και τους ήχους του "Θρύλε των γηπέδων" που τραγουδά ο μπήχτης μας, όσο αυτή του περιποιείται τον "Τζόλε" (Τζόλε, γιατί είναι ξυρισμένος, γρήγορος, τρυπάει τις αντίπαλες άμυνες, και χτυπάει καλά μπέναλντι).

Σε μια άλλη περιοχή της Αθήνας, το καλό παιδί ανανεώνει μέσω πέιπαλ τη συνδρομή του στους Ορκισμένους μονογαμικούς αυνανιστές, την οποία είχε διακόψει χαρούμενος μετά το πρώτο τους ραντεβού.

Για να συνοψίσουμε.

Αν δεν την φτύσεις εσύ, που είσαι καλό παιδί, δεν θα σου κάτσει. 
Θα κάτσει στο μαλάκα, ο οποίος θα την φτύσει.

Αυτή θα είναι δυστυχισμένη γιατί θα είναι με το μαλάκα.
Εσύ θα είσαι δυστυχισμένος επειδή σου άρεσε πολύ και δεν τα βρήκατε. 
Αυτή θα είναι χαμένη που έχασε εσένα, το καλό το παιδί (και ας μην το συνειδητοποιήσει ποτέ)
Εσύ θα είσαι χαμένος επειδή είσαι μπάκουρας.

Και αυτό μπορεί να συμβαίνει κάθε φορά. Αέναα. Σε άπειρες επαναλήψεις. Till the end of time.

Αυτό είναι ένα λεγόμενο "Lose lose lose lose  situation" σε Infinite Loop ! 


Προς γνώση συμμόρφωση των απανταχού καλών παιδιών του κόσμου τούτου.
Τώρα που το διαβάσατε, γράψτε το σε ποστ ιτ, γράψτε το στο κινητό σας, κάντε το τατουάζ στον καρπό (προσέχτε τα ορθογραφικά, δεν φέρω ευθύνη αν μου την έπαιξε ο σπελ τσέκερ) και Χρησιμοποιήστε το διάολε, την επόμενη φορά που θα σας χρειαστεί.

Δεν το κάνετε για σας, το κάνετε γι' αυτή.
Γιατί της αξίζετε!

Family Posters - Οικογενειακών ιστοριών

Σήμερα, απ' αυτό εδώ το blog ίσως ξεκινάει ένα νέο κεφάλαιο Ιντερνετικής καβλάντας.

Μετά τα πολυαγαπημένα (de)motivational posters, αρχίζουμε αυτή την παγκόσμια Ελληνική πατέντα!

Τα Family Posters. 

Οικογενειακές ιστορίες Darth Vader

Εμπνευσμένο απ' την Φωτογραφία του Καλοκαιριού 2011 του Φρέντου και φτιαγμένο αποκλειστικά γι αυτόν. 

Φωτογραφία του Καλοκαιριού 2011  

 

Το παρακάτω είναι αφιερωμένο στον @La_Cookaracha ο οποίος με ενέπνευσε: 

Must See Riot Videos 29/6/2011

Πηγή: ΕΞΑΝΤΑΣ






Πηγή: www.blog.gr

Μια γεύση...

Ο Πάμπλο Γκαρσία χτυπάει πάντα δυο φορές

Στα μέσα του 20^ου αιώνα μια όμορφη παραγουανή γυναίκα με τον σύζυγο της, διέσχιζε τον Αμαζόνιο με κατεύθυνση την Βενεζουέλα. Ύστερα από ένα φρικτό ατύχημα έμεινε μόνη, και απροστάτευτη στα βάθη του τροπικού δάσους. Ένα μήνα μετά στο κατάλυμα που είχε κατασκευάσει, γέννησε μόνη της ένα μικρό μελαχρινό αγοράκι. Μετά την γέννα έζησε μονάχα μερικές ώρες. Μια λύκαινα, «υιοθέτησε» το μικρό απροστάτευτο αγόρι και το φρόντισε σαν να ήταν παιδί της.
Οκτώ χρόνια αργότερα, ο αρχι-εργολάβος που αποψίλωνε μερικές χιλιάδες στρέμματα δάσους για λογαριασμό μιας εταιρίας χαρτιού, βρήκε το αγόρι σε ημιάγρια κατάσταση.
Παρά τον βίαιο και ζωώδη χαρακτήρα του μικρού, κατάφερε να τον κερδίσει και αποφάσισε να το υιοθετήσει.
Γυρίζοντας στην πατρίδα του την Παραγουάη, ο εργολάβος ζήτησε απ’ την γυναίκα και τον πεντάχρονο γιό του, να τον περιμένουν στην αυλή γιατί τους είχε μια μεγάλη έκπληξη.
Η στιγμή είχε φτάσει. Το πεντάχρονο μελαχρινό αγόρι κρατώντας το ζεστό χέρι της μητέρας, είδε τον μπαμπά του να κατεβαίνει από το καφέ τζιπ μαζί με ένα άλλο παιδί. Μαυρισμένο, ψηλό, γεροδεμένο, με άγρια χαρακτηρίστηκα. Ο πατέρας έσκυψε, τον φύλησε και του είπε «Πάμπλο, από δω ο νέος σου αδερφός. Τον βρήκα στην ζούγκλα και θα τον λέμε Αλφόνσο. Να τον προσέχεις και να τον αγαπάς».
Τα άγρια ένστικτα του Αλφόνσο, όμως ήταν δύσκολο να καταπιεστούν. Όσες προσπάθειες και να κατέβαλαν οι νέοι του γονείς, αυτός είχε εξάρσεις «Μόγλικης» συμπεριφοράς. Τα σκυλιά της γειτονιάς τον φοβόντουσαν, οι γάτες τον απέφευγαν και όταν έβγαινε στον δρόμο, οι μανάδες μάζευαν γρήγορα τα παιδιά τους σπίτι.
Ένα βράδυ που οι γονείς τους κοιμόντουσαν, ο Αλφόνσο αγρίεψε ανεξήγητα. Αργά σιγανά και ύπουλα, πλησίασε τον μικρό του αδερφό. Λίγο πριν του ορμήσει, το μάτι του μικρού Πάμπλο άστραψε. Τον απέφυγε, τον άρπαξε από το λαιμό και τον κουτούλησε ανάμεσα στα μάτια. Ο Αλφόνσο, ζαλίστηκε, παραπάτησε, έπεσε …και υποτάχθηκε στον μικρό αδερφό του.

Γραφικοί όλης της χώρας, ενωθείτε!

Αυτή η σειρά τελικών είχε όλα όσα χρειάζονταν για να αποκτήσουν επιχειρήματα οι γραφικοί οπαδοί αυτής της χώρας. Υπάρχουν παντού. Στους δρόμους, στα καφενεία, ακόμα και στο ίδιο μας το σπίτι. Ζουν για τέτοιες στιγμές, και φροντίζουν να τις εκμεταλλευτούν στο έπακρο. Επιχειρηματολογώντας στη δουλειά, την καφετέρια, το Facebook, ακόμα και στις μαζώξεις των Αγανακτίστας.

Κεφάλαιο «Διαιτητική εύνοια του Παναθηναϊκού»

Γραφικός Γαύρος: Άλλο ένα πέτσινο πρωτάθλημα για τον διορισμένο. Είμαστε καλύτεροι και μας το παίρνετε με την παράγκα του Μμπάσκετ. Το είπε και ο Σπανούλης που τόσα χρόνια ήταν σε σας και τα ξέρει από μέσα πως γίνονται. Αυτά τα βήματα του Γκόρντον και το «δολοφονικό» τάκλιν του Μπουρούση στον Καλάθη, θα διδάσκονται στα σεμινάρια από δω και πέρα. Στο θέμα, «Πώς να σφάξετε τον Ολυμπιακό με 2 απλές κινήσεις.»

Γραφικός Βάζελος: Ρε παιδί μου, πόσο θα ‘θελα να υπήρχε μια διεθνής διοργάνωση με ανεπηρέαστη διαιτησία που να παίζουν και οι δύο, ώστε να μπορούσαμε να τους συγκρίνουμε χωρίς να επηρεάζουν οι έλληνες «γκρίζοι λύκοι». Επ, για περίμενε…

BARCa ATTACKS – Στενές επαφές 3ου τύπου

«Χθες το βράδυ, 10 εξωγήινοι και ένας Ισπανός με γάντια, έκαναν την εμφάνισή τους στο Λονδίνο! Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου ήταν μάρτυρες του γεγονότος, καθώς η απόβαση συνέπεσε με ποδοσφαιρικό αγώνα, και οι κάμερες που προϋπήρχαν  κατέγραψαν το συμβάν!»

Κάπως έτσι θα ξεκινούσαν τα περισσότερα έκτακτα δελτία, αν η Μπαρσελόνα έπαιζε μέχρι χτες σαν φυσιολογική ποδοσφαιρική ομάδα και ξαφνικά με έναν μαγικό τρόπο έκανε μια εμφάνιση σαν αυτή του τελικού.

Η «διαστημικότητα» της ομάδας είναι δεδομένη και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.
Κάποιοι όμως γκρινιάζουν για την εύνοια της διαιτησίας, η οποία τις ελάχιστες φορές που κάτι πάει στραβά φροντίζει να επανέλθει η «τάξη», ενώ κάποιοι άλλοι συνομοσιολογούν αφήνοντας υπόνοιες για αφύσικη …φυσική κατάσταση και αντοχή. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που ισχυρίζονται πως απλά δεν απολαμβάνουν να παρακολουθούν αυτού του είδους το ποδόσφαιρο.

Όπως και να χει, τα παλικάρια παίζουν την εντυπωσιακότερη και αποδοτικότερη μπάλα των τελευταίων είκοσι ετών. Μπορεί να είναι και οι καλύτεροι όλων των εποχών, αλλά ούτε μου αρέσουν ούτε είμαι αρμόδιος στο να βάζω τέτοιους τίτλους.

Ζιλμπέρτο, η πιο όμορφη ιστορία

Όταν ήμασταν μικροί ξέραμε πως όλα τα παραμύθια, έχουν χαρούμενο τέλος. Μετά μας διάβασαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα, που μας έμαθε πως τα μικρά, ορφανά, απροστάτευτα κορίτσια, πεθαίνουν από κρυοπαγήματα. Όταν συνήλθαμε από το σοκ, ήρθε η ώρα για την ‘Εισαγωγή στον Κανιβαλισμό 1.0’, με την ιστορία του Χάνσελ και της Γκρέτελ. Η κακιά μάγισσα ήθελε να παχύνει τα δύο αδέρφια για να είναι νοστιμότερα όταν θα τα φάει. Τελικά καταφέρνουν να ξεφύγουν βάζοντας την μάγισσα στον φούρνο και ψήνοντάς την. Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς…εφιαλτικότερα. 

Το ποδόσφαιρο πάλι, σε τελευταίες στιγμές ποδοσφαιριστών δεν έχει φανεί ιδιαίτερα συμπονετικό. Πιο πρόσφατο και τρανταχτό παράδειγμα, αυτό του αποσυρόμενου Ζιντάν. Πήρε την πεθαμένη Γαλλία απ’ το χέρι. Την έφτασε σέρνοντας μέχρι τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Και εκεί που όλοι θέλουν να τον δουν να της δίνει ολομόναχος το χρυσό κυπελλάκι, τσουπ! Ματεράτσι, κουτουλίδι και τέλος.

Προχθές το βράδυ στο ΟΑΚΑ, οι φίλοι του Παναθηναϊκού ήθελαν να αποχαιρετίσουν τον Ζιλμπέρτο Σίλβα. Έναν παίχτη που στα τρία χρόνια του στην Ελλάδα, μάτια δεν έβγαλε ποτέ. Γι αυτό άλλωστε δεν έγινε και σύνθημα στα χείλη των οπαδών. Η αόρατη δουλειά του στο γήπεδο, μερικές φορές δεν φαινόταν καθόλου, σαν να την πέρναγε με Άζαξ όμω την περσινή χρονιά, του double του Παναθηναϊκού, ήταν μόνιμα άριστος. Ένα κέντρο μόνος του. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που στα περισσότερα χαμένα παιχνίδια του ΠΑΟ, αυτός απουσίαζε. 

Ο Πάμπλο Γκαρσία χτυπάει πάντα δυο φορές

Στα μέσα του 20^ου αιώνα μια όμορφη παραγουανή γυναίκα με τον σύζυγο της, διέσχιζε τον Αμαζόνιο με κατεύθυνση την Βενεζουέλα. Ύστερα από ένα φρικτό ατύχημα έμεινε μόνη, και απροστάτευτη στα βάθη του τροπικού δάσους. Ένα μήνα μετά στο κατάλυμα που είχε κατασκευάσει, γέννησε μόνη της ένα μικρό μελαχρινό αγοράκι. Μετά την γέννα έζησε μονάχα μερικές ώρες. Μια λύκαινα, «υιοθέτησε» το μικρό απροστάτευτο αγόρι και το φρόντισε σαν να ήταν παιδί της.
Οκτώ χρόνια αργότερα, ο αρχι-εργολάβος που αποψίλωνε μερικές χιλιάδες στρέμματα δάσους για λογαριασμό μιας εταιρίας χαρτιού, βρήκε το αγόρι σε ημιάγρια κατάσταση.
Παρά τον βίαιο και ζωώδη χαρακτήρα του μικρού, κατάφερε να τον κερδίσει και αποφάσισε να το υιοθετήσει.
Γυρίζοντας στην πατρίδα του την Παραγουάη, ο εργολάβος ζήτησε απ’ την γυναίκα και τον πεντάχρονο γιό του, να τον περιμένουν στην αυλή γιατί τους είχε μια μεγάλη έκπληξη.

Μίλος κερνάει, Στρος …πίνει

Αναπόφευκτα το σημερινό κείμενο αποτελεί συνέχεια του προηγουμένου

Ο Ολυμπιακός κέρδισε. Ήταν σαφώς καλύτερος του αντιπάλου του και στις στιγμές που θα μπορούσε να μείνει σημαντικά πίσω, ο Μίλος «Έφαγα μπουκέτο απ’ τον Σχορτσιανίτη κι έζησα» Τεόντοσιτς πήρε την κατάσταση στα χέρια του με μερικά απίθανα τρίποντα.

Η καζούρα ήταν αναπόφευκτη. Οι ολυμπιακοί βγήκαν στους δρόμους και στα social media με άγριες διαθέσεις. Οι τρεις φετινές νίκες είχαν την τιμητική τους. Ευφάνταστοι συνδυασμοί με τα έξι αστέρια του Παναθηναϊκού, έδιναν κ έπαιρναν.

Κυκλοφόρησε μάλιστα από αδιευκρίνιστες πηγές, μια φήμη πως την Δευτέρα το βράδυ, στον Πειραιά θα γίνει απονομή ρεπλίκας του Ευρωπαϊκού της Βαρκελώνης, στον μπασκετικό Ολυμπιακό. Άλλωστε, το συμπέρασμα – «Σας κερδίσαμε τρεις φορές φέτος. Αν είχαμε περάσει στο Final 4, θα σας είχαμε κερδίσει και εκεί. Την Μακάμπι την είχαμε για πλάκα. Άρα η Euroleague είναι δική μας» είναι αρκετά ασφαλές. Το  προνόμιο της  γραφικότητας άλλωστε, δεν είναι αποκλειστικότητα του Παναθηναϊκού με τις φιέστες στο ΟΑΚΑ μετά από «Το χαμένο πρωταθλήματα του οφσάιντ του Κατσουράνη».

Κύπελλο και Πλέι ΩΧ στην αναβράζουσα Αθήνα

Τις τελευταίες τέσσερις ημέρες, η χώρα βρίσκεται σε αναβρασμό.
Αθώοι πολίτες δολοφονούνται εν ψυχρώ. «Αγανακτισμένοι πολίτες» παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους, δολοφονώντας κι άλλους αθώους. Συλλαλητήρια που καταλήγουν σε συγκρούσεις. Αστυνομία που κάνει αλόγιστη χρήση βίας στέλνοντας διαδηλωτές με ανοιγμένα κεφάλια να χαροπαλεύουν στα νοσοκομεία.

  

Χτες, πριν τον αγώνα Παναθηναϊκού – ΑΕΚ ήμουν πεπεισμένος πως στο γήπεδο θα χυθεί αίμα. Ευτυχώς, δεν έγινε τίποτα. Πλην της ρίψης κάποιων κροτίδων που έκαναν τον διαιτητή να φανεί γραφικός, διακόπτοντας για δευτερόλεπτα το παιχνίδι, όλα κύλησαν ομαλά. Δεν μπορώ ακόμα να το δικαιολογήσω. Τι διασφάλισε την ηρεμία; Η απουσία αστυνομικών; Ο λίγος κόσμος στο γήπεδο; Η ύπνωση που προκαλούσε το παιχνίδι σε όσους το παρακολουθούσαν; Ότι και να ήταν, ευτυχώς που υπήρξε. Γιατί μετά το 0-1, ξεκίνησα να γράφω κείμενο για την «Διακοπή των play off» λόγω του καμένου ΟΑΚΑ μετά το αθηναϊκό ντέρμπι.